digipeter

Om te vieren dat onze lieve zoon geboren is, kregen we van een goede collega een taart. En niet zomaar een taart, een op maat, handgemaakt taart van www.taartmania.nl. Nou wisten we dat haar (prijswinnende) taarten bijzonder mooi zijn en dat alles er mee mogelijk is, maar toch stonden we met de mond vol tanden toen de taart bij ons thuis gebracht werd. Wat een pracht taart zeg!

We hadden van te voren het geboortekaartje van Erric gegeven, zodat ze misschien wat met het draakje dat op de voorkant van het kaartje stond, kon doen. Maar ze heeft niet even zomaar het plaatje op de taart gezet, maar het plaatje prachtig in 3D geboetseerd van zelfgemaakte marsepein! Het is zonde dat ons zoontje nog niet kan genieten van alle pracht van deze taart, maar we gaan er zeker voor zorgen dat er volgend jaar weer zo’n prachtige taart voor meneer klaar staat!

Ook zo’n taart bestellen? www.taartmania.nl

Onze Erric’s eerste week zit er al weer op, precies een week geleden wordt hij over 10 minuten ongeveer geboren. In de afgelopen week hebben we veel bijzondere dingen meegemaakt, genoeg zorgen aan ons hoofd gehad voor een heel mensenleven en de meest prachtige foto’s gemaakt. Hieronder staan de drie nieuwste foto’s die ik geplaatst heb ik het digitale fotoalbum op deze website.

Het kamertje dat we met bloed, zweet, tranen en bijzonder veel hulp van vrienden en familie voor onze lieve zoon hebben gebouwd. Een beetje Engelse stijl, streepjes onder met een mooi egaal behangetje vanaf 1M hoog. Het was de bedoeling dat de kamer een niet al te groot Woezel & Pip gehalte kreeg, maar ja.. daar zijn toch zulke leuke spulletjes van te koop…

In dit bedje heeft al een flink gedeelte van Natas d’r kant van de familie gelegen en nu is onze kleine aan de beurt. Hij lijkt er nog een beetje te klein voor, maar binnen de kortste keren zal het bedje goed vullen en er lekker proberen uit te klimmen.

Met de stoere sokjes die hij van Tante Helga gehad heeft ligt hij even lekker te kroelen op mama’s schoot, terwijl opa en oma hem vanavond zijn komen bewonderen. Het is een ontzettend klein druktemakertje, maar visite kan hij helaas nog niet echt hebben.. Na het luierverschonen is de kleine man nog zo’n 5 min goed wakker, waarna hij weer heerlijk dromeland in zakt. Ach, hadden wij nog maar zo’n leventje..

Het is te ongelofelijk, wonderbaarlijk en simpel weg onbeschrijfelijk, maar we hebben, vanaf 26 Januari 2011 (Noteer!), een zoon! Hij heet Erric en woog bij geboorte een gezonde 2750 gram, ondanks dat hij ons al met 36 weken kwam verblijden met zijn aanwezigheid.

Wij zijn moe. Zo belachelijk moe heb ik me nog nooit gevoeld. Elke nacht, elke drie uur eten geven valt me zwaarder dan gepland. Maar oh! wat is het het toch waard… Elke keer als ik ons ventje in mijn handen houd smelt ik helemaal weg en ben ik alle moeheid en irritatie daardoor vergeten, want hoe kan dat nou belangrijk zijn? Erric is er toch? Hoe kan ook maar iets dat ik zelf voel, belangrijker zijn dan hij? Het is een onbeschrijfelijk gevoel..

Ik ben te moe om  een hele blog te schrijven met alle informatie die ik wil verstrekken, dus houd ik het er hier voorlopig even bij. Als er weer wat energie te bespeuren valt schrijf ik wel iets meer, maar nu ga ik me weer bezig houden met wat echt belangrijk is: Erric.