I’ve been thinking for a while now. Normally, that can be quite a painfull, headache creating thing for me but since the subject of this thinking is rather close to me I’ve decided to risk it. I have been thinking about me. What do I like, what are my capabilities, what takes up my time and – here it comes – what should take up my time.
‘Cause, really, the thing is: I do too much. I like to do many things: I like to help people, like to spend time with my wife and child, like to spend time with my family, like to hunt for geocaches, like to ride, like to write, like to be outside as much as possible, like to work in photoshop, like to build websites, like to play videogames, etc, etc, etc. And since I like all these things, this automatically means that I try to do all those things.

This – let me tell you – is drowning me. I’ve got to drop some of these things, to be able to live a happier, more peaceful life, without all the stress about all the things that I could do, while doing the things I’m doing right now. Sorry people, but I have decided to at least cut out one mayor time-consumer: Helping People.
I always try to help everyone with anything; fixing broken personal PC’s, fixing laptops, building websites, etc. Don’t get me wrong, I like helping people! Making people happy is just one of the things that I feel like I’ve been made to do! But I really, really have to start drawing a line. I’m not fixing collegues’ PC’s anymore, not creating websites for friends. I’m done.

On the other hand, I am going to focus myself on the things that are most important to me: Family, Friends, Writing & Building. I will continue to build awesome bikes, because that is where my passion lies. I will pick up writing again, seriously this time, because losing myself in my stories is a thing I fall in love with over and over again. And friends & famlily take up a lot of time as we speak, but that can never stop. Never ever.

Thanks for reading my little converstation with myself. I stand by everything I’ve written here, and will do everything in my power to live by the rules I’ve just set.

De foto hierboven heb ik vandaag op het verjaardagsfeestje van Tante Ilse genomen. Dit was voor hem de eerste verjaardag die hij bezocht en we waren wel even bezorgd of het niet te druk voor hem zou zijn. Nou, dat viel gelukkig alles mee. Door de ergste drukte heeft meneer heerlijk heen geslapen in zijn wagen, maar toen de eerste mensen weg waren begon hij toch een beetje om aandacht te vragen. Op alles voorbereid hadden we natuurlijk een flesje voor hem meegenomen dus konden we hem weer rustig krijgen met wat heerlijke aanmaak-melk, waarna hij verschoond mocht worden op Tante Ilse’s bed! (ik heb nog gevraagd of ze dit zeker wisten, wat met onze viespeuk weet je het natuurlijk maar nooit, maar ze wisten het zeker.)

Als je het zo ziet, zijn Tante Ilse en Ome Jeroen ook wel klaar voor het eerste neefje of nichtje van Erric, denk je ook niet?

We hadden van te voren het geboortekaartje van Erric gegeven, zodat ze misschien wat met het draakje dat op de voorkant van het kaartje stond, kon doen. Maar ze heeft niet even zomaar het plaatje op de taart gezet, maar het plaatje prachtig in 3D geboetseerd van zelfgemaakte marsepein! Het is zonde dat ons zoontje nog niet kan genieten van alle pracht van deze taart, maar we gaan er zeker voor zorgen dat er volgend jaar weer zo’n prachtige taart voor meneer klaar staat!

Ook zo’n taart bestellen? www.taartmania.nl

Het kamertje dat we met bloed, zweet, tranen en bijzonder veel hulp van vrienden en familie voor onze lieve zoon hebben gebouwd. Een beetje Engelse stijl, streepjes onder met een mooi egaal behangetje vanaf 1M hoog. Het was de bedoeling dat de kamer een niet al te groot Woezel & Pip gehalte kreeg, maar ja.. daar zijn toch zulke leuke spulletjes van te koop…

In dit bedje heeft al een flink gedeelte van Natas d’r kant van de familie gelegen en nu is onze kleine aan de beurt. Hij lijkt er nog een beetje te klein voor, maar binnen de kortste keren zal het bedje goed vullen en er lekker proberen uit te klimmen.

Met de stoere sokjes die hij van Tante Helga gehad heeft ligt hij even lekker te kroelen op mama’s schoot, terwijl opa en oma hem vanavond zijn komen bewonderen. Het is een ontzettend klein druktemakertje, maar visite kan hij helaas nog niet echt hebben.. Na het luierverschonen is de kleine man nog zo’n 5 min goed wakker, waarna hij weer heerlijk dromeland in zakt. Ach, hadden wij nog maar zo’n leventje..

Het is te ongelofelijk, wonderbaarlijk en simpel weg onbeschrijfelijk, maar we hebben, vanaf 26 Januari 2011 (Noteer!), een zoon! Hij heet Erric en woog bij geboorte een gezonde 2750 gram, ondanks dat hij ons al met 36 weken kwam verblijden met zijn aanwezigheid.

Wij zijn moe. Zo belachelijk moe heb ik me nog nooit gevoeld. Elke nacht, elke drie uur eten geven valt me zwaarder dan gepland. Maar oh! wat is het het toch waard… Elke keer als ik ons ventje in mijn handen houd smelt ik helemaal weg en ben ik alle moeheid en irritatie daardoor vergeten, want hoe kan dat nou belangrijk zijn? Erric is er toch? Hoe kan ook maar iets dat ik zelf voel, belangrijker zijn dan hij? Het is een onbeschrijfelijk gevoel..

Ik ben te moe om  een hele blog te schrijven met alle informatie die ik wil verstrekken, dus houd ik het er hier voorlopig even bij. Als er weer wat energie te bespeuren valt schrijf ik wel iets meer, maar nu ga ik me weer bezig houden met wat echt belangrijk is: Erric.

Plafoniere

Natuurlijk is er hiervoor al veel werk verricht; het benodigde sloopwerk, maar ook al dagen van schilderwerk aan kozijnen, deuren, plafonds en plinten. Maar niets van dit alles neemt toch het heerlijke gevoel weg dat het ophangen van een simpel lampje kan geven: het echte opbouwwerk is eindelijk begonnen!

Daar kwam vlug verandering in. Tijdens de wandeling van gisteravond ontdekten we een zogenaamd “schattig winkeltje met allemaal knuffels enzo”, waar we van dachten dat de dames van de groep dit wel erg leuk zouden vinden. Het winkeltje lag nog op de weg naar de markt ook, dus konden we daar gelijk wel even langs lopen. Nou, dat hebben de heren geweten hoor! Zeker een half uur hebben we buiten zitten wachten, tot de drie dames klaar waren met winkelen in een winkeltje van ongeveer drie bij vier meter. De meest waanzinnig goedkope make-up artikelen werden gekocht, samen met de meest schattige knuffeltjes en telefoonhangertjes. Uiteindelijk waren de meiden weer gelukkig en konden we op stap; op naar de markt!

Een van de vele marktkraampjes

Het was niet al te lastig om de ingang van de markt te vinden door de drukte die zich er omheen bevond. Riksha’s, stenen-kralenketting verkopers en bedelaars propten zich allemaal zo dicht mogelijk bij de in- en uitgang, waardoor er grote opstoppingen ontstonden in zovel het voetganger als auto-verkeer.
Maar dringen kunnen we tegenwoordig, dat is iets wat je al snel leert in dit land, dus het is ons gelukt zonder al te veel moeite binnen te komen. Hier was het gelukkig nog niet al te druk op de vroege ochtend, dus konden we in relatieve rust de eerste kraampjes bezoeken.
Wat er voornamelijk verkocht wordt op deze markt is wannabe-antiek. Simpel namaak. Bijna alle kraampjes liggen vol met oud-uitziende spullen die de marktkopers voor veel te veel yuan willen verkopen aan de domme toeristen. Gelukkig hadden wij Natascha bij ons, die ons veel kon vertellen over wat nou wel en geen nep was (was niet zo moeilijk eigenlijk, practisch alles is nep) en waaraan je nep-fossielen en nep-ivoor kon ontdekken.
Gelukkig hadden ze ontzettend veel leuke en mooie spullen, waarvan het niet uitmaakte of ze nou echt op nep zijn. We hebben een schattig klokje, nog wat souveniers en kadotjes en een prachtige glazen vaas waarvan de binnenkant handgeschilderd is, gekocht. De echtheid van de vaas was gemakkelijk te zien, aangezien de kunstenaar die ze maakt, ze daar ook live zat te maken.

Nog een marktstraat

Onszelf weer blut gekocht (het lijkt zoveel geld dat je uitgeeft met die yuan, maar het is bijna niks!) zijn we weer moe naar de hotelkamer vertrokken waar we toch even bij moesten rusten. Dat China met al z’n drukte is wel ontzettend vermoeiend..

‘s avonds zijn we voor een tweede keer langs het schattige winkeltje gegaan en hebben we weer lekker lang mogen wachten, waarna we door zijn gelopen naar een Pizza Hut, die we de dag ervoor gevonden hadden. Hier mochten we nog langer wachten. Wachten tot we een plaats hadden, wachten tot het eten eindelijk kwam en nog langer wachten tot er een toetje bezorgd kon worden. Maar, het eten was heerlijk, dus daar hadden we niet over te klagen!

Morgen gaan we weer vroeg op en moeten we de koffers inpakken, dus ik duik m’n bedje in.

Tot morgen!