digipeter

Yeah, it’s funny to quote Dr. Evil from the Austin Powers movies, but there’s actually a message there. Let me explain..

I’ve been thinking for a while now. Normally, that can be quite a painfull, headache creating thing for me but since the subject of this thinking is rather close to me I’ve decided to risk it. I have been thinking about me. What do I like, what are my capabilities, what takes up my time and – here it comes – what should take up my time.
‘Cause, really, the thing is: I do too much. I like to do many things: I like to help people, like to spend time with my wife and child, like to spend time with my family, like to hunt for geocaches, like to ride, like to write, like to be outside as much as possible, like to work in photoshop, like to build websites, like to play videogames, etc, etc, etc. And since I like all these things, this automatically means that I try to do all those things.

This – let me tell you – is drowning me. I’ve got to drop some of these things, to be able to live a happier, more peaceful life, without all the stress about all the things that I could do, while doing the things I’m doing right now. Sorry people, but I have decided to at least cut out one mayor time-consumer: Helping People.
I always try to help everyone with anything; fixing broken personal PC’s, fixing laptops, building websites, etc. Don’t get me wrong, I like helping people! Making people happy is just one of the things that I feel like I’ve been made to do! But I really, really have to start drawing a line. I’m not fixing collegues’ PC’s anymore, not creating websites for friends. I’m done.

On the other hand, I am going to focus myself on the things that are most important to me: Family, Friends, Writing & Building. I will continue to build awesome bikes, because that is where my passion lies. I will pick up writing again, seriously this time, because losing myself in my stories is a thing I fall in love with over and over again. And friends & famlily take up a lot of time as we speak, but that can never stop. Never ever.

Thanks for reading my little converstation with myself. I stand by everything I’ve written here, and will do everything in my power to live by the rules I’ve just set.

Tijdens mijn rustige dagje vrij vandaag heb ik natuurlijk zo veel mogelijk tijd met ons heerlijke zoontje doorgebracht. Ik kon het niet laten even een filmpje te maken tijdens een van zijn lach-buien.

Afgelopen vrijdag is onze Erric voor de tweede keer na het ontslag uit het ziekenhuis gemeten en gewogen. Dit keer vond dit evenement plaats in het consultatiebureau in de Prinsenhof, waar bleek dat hij nu al in totaal een kilo is aangekomen sinds zijn geboortegewicht. Dat is dus al meer dan een kilo in totaal! Het is bijna niet te geloven dat onze man zo snel groeit, tot je hem met oude foto’s (haha, lees mij nou.. “oude” foto’s!) gaat vergelijken en zijn nu veel bollere koppetje ziet.

De foto hierboven heb ik vandaag op het verjaardagsfeestje van Tante Ilse genomen. Dit was voor hem de eerste verjaardag die hij bezocht en we waren wel even bezorgd of het niet te druk voor hem zou zijn. Nou, dat viel gelukkig alles mee. Door de ergste drukte heeft meneer heerlijk heen geslapen in zijn wagen, maar toen de eerste mensen weg waren begon hij toch een beetje om aandacht te vragen. Op alles voorbereid hadden we natuurlijk een flesje voor hem meegenomen dus konden we hem weer rustig krijgen met wat heerlijke aanmaak-melk, waarna hij verschoond mocht worden op Tante Ilse’s bed! (ik heb nog gevraagd of ze dit zeker wisten, wat met onze viespeuk weet je het natuurlijk maar nooit, maar ze wisten het zeker.)

Als je het zo ziet, zijn Tante Ilse en Ome Jeroen ook wel klaar voor het eerste neefje of nichtje van Erric, denk je ook niet?